خبرگزاری مهر- گروه استانها: بعثت ملت ایران با آغاز جنایت‌های دشمن متخاصم آمریکایی صهیونی علیه ایران اسلامی، نهضتی عظیم بود که بر طبق پیش‌بینی امام شهیدمان رقم خورد و اقشار مختلف جامعه را مبعوث کرد. وقتی حادثه‌ای رخ می‌دهد هنرمندان نقش تعیین کننده ای در آگاهی‌بخشی و ایجاد آرامش و امنیت روانی و نیز ثبت و ضبط وقایع ایفا می‌کنند و روایتشان باعث امیدآفرینی مضاعف می‌شود.
باید گفت که حضور هنرمندان در بحران‌ها، کنار مردم تولید قدرت و امنیت می‌کند که به خوبی این اتفاق افتاد و بر این اساس، «بعثت هنرمندان» در امتداد بعثت مردمی به وقوع پیوست تا همه این حماسه‌ها، رجزها، شجاعت‌ها، شهادت‌ها و دستاوردها را روایت‌گری و در تاریخ ثبت و ضبط و ماندگار کنند.
رهبر انقلاب نیز تکلیفی تاریخی بر دوش اهالی فرهنگ، ادب و هنر گذاشته و از آنان خواستند تا در امتداد بعثت مردمی به پا خیزند و حماسه خیزش عظیم ملت ایران در دفاع مقدس سوم و نیز دستاوردها و خاطرات این ایام حساس و سرنوشت‌ساز را با آمیختن فکر، قلم و هنر، ثبت و ضبط و در تاریخ ماندگار کنند.
در چهارمحال و بختیاری هنرمندان مبعوث، متعهد، انقلابی و ایران‌دوست کشورمان در این مدت صحنه را خالی نگذاشتند بلکه نقشی تعیین کننده در ایجاد شور حماسی در میان ملت مبعوث داشتند و با هنر خود، ذهن‌ها و قلب‌ها را درگیر میدان کردند و به صحنه آوردند. «مرتضی صالحی‌فر»، خوشنویس، عکاس خبرگزاری مهر و مدیرمسئول ماهنامه شهر مهربانی، بلاگر و فعال فضای مجازی یکی از هنرمندان این استان است که در ۹ ماه گذشته در غالب اجتماعات شبانه مردمی در شهرکرد و نیز برنامه‌های مختلف استانی حضور داشته و علاوه بر پلاکارد نویسی، با قاب دوربینش روایت‌گر شور و حماسه مردم در سنگر خیابان بوده است. برای آگاهی بیشتر از فعالیت‌های این هنرمند مبعوث و دیدگاه‌های وی درباره بعثت هنرمندان، گفتگویی داشتیم که از نگاه خوانندگان گرامی می‌گذرد.
* ابتدا یک معرفی از فعالیت‌های هنری و عکاسی خودتان داشته باشید.
از دوران نوجوانی بر حسب علاقه‌ام به عکاسی می‌پرداختم و بیشتر به عکاسی در حوزه‌های سیاسی و اجتماعی استان خودم علاقه داشتم که هر چه پیش آمدم این رغبت بیشتر شد و به سمت عکاسی خبری سوق یافتم. عکاسی خبری را از خبرگزاری ها شروع کردم. بسیاری از آثارم در جلدهای مجلات و صفحات اصلی روزنامه‌های کشوری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این هنر را بیشتر خودم به صورت تجربی فرا گرفتم اما دوره‌های تخصصی هم طی کردم.
با توجه به رویکردم در کار عکاسی و گشودن گرهی از مشکلات مردم از طریق این حرفه، علاقه چندانی به شرکت در جشنواره‌ها و رویدادهای عکاسی نداشتم و به نظرم فضای رقابتی در هنر چندان معنا ندارد. با اینحال عناوین و افتخاراتی در جشنواره‌های استانی همچون ابوذر، عکس خدمت، شهدا و ... دارم.
خوشنویسی را نیز بر حسب علاقه شخصی دنبال کردم و درجه عالی انجمن خوشنویسان ایران را دارم.
* وظیفه هنرمند متعهد و متخصص در قبال اتفاقات جامعه چیست و شما در شرایط جنگی چگونه به این رسالت پایبند بودید؟
هنر هنرمند باید در برهه‌های حساس کشور به کار بیاید و هنرمند متعهد کسی است که در بزنگاه‌ها از این توانایی خود برای روایت‌گری و روشنگری استفاده کند. بنده هم که همیشه کار و گره‌گشایی از مشکلات مردم را سرلوحه قرار دادم در این برهه حساس و سرنوشت‌ساز که کشورمان مورد هجمه دشمن متخاصم آمریکایی صهیونی قرار گرفت، در میدان ماندم و تلاش کردم جلوه‌هایی از بعثت مردمی در استان چهارمحال و بختیاری که همگام با ملت مبعوث ایران بوده است، از قاب دوربینم روایت کنم.
چه بسیار هنرمندانی که بهتر از من عکاسی کنند اما اگر بتوانم هنرم را در خدمت کشورم و دفاع از حریم وطن و انقلاب در شرایط خاص کنونی قرار بدهم، هنرم ارزشمند خواهد بود و می‌توانم اطمینان یابم که هنرم در مسیر درستی پیش می‌رود.
چه بسا هنرمندانی که هنر خود را در ویترین خانه‌شان نگه می‌دارند حال آنکه هنر باید ابزار نمایان ساختن و روایت دلسوزانه و روشنگرانه از مسائل مبتلابه جامعه باشد.
* درباره تجربه خودتان در پلاکارد نویسی در جریان اجتماعات شبانه مردمی هم بگویید.
زمانی که دیدم مردم مطالبات و حرف دل خود را بر روی پلاکاردها می‌نویسند و به دست می‌گیرند با جمعی از دوستان خوشنویس تصمیم گرفتیم میزهای پلاکارد نویسی را در تجمعات شبانه راه‌اندازی کنیم که هر آنچه مردم مد نظرشان باشد روی این پلاکاردها با خط خوش درج می‌کنیم.
پلاکارد نویسی در بعثت خیابانی به نظرم فضای این تجمعات را چشمگیرتر کرده و حال‌وهوایی صمیمانه و پرانرژی به این بعثت خیابانی مردم بخشیده گویی تریبون تجمعات در دست ملت مبعوث است.
* مردم چه موضوعاتی را برای درج روی پلاکاردها بیشتر مدنظر داشتند؟
مردم بیشتر اتفاقات مرتبط با روز و حرف دل خود با رهبر سوم انقلاب اسلامی، نیروهای مسلح و خواسته‌های خود از مسئولان و مدیران را در این پلاکاردها می‌نویسند. خونخواهی رهبر شهیدمان بیشترین موضوعی است که از ما می‌خواهند شعار مد نظرشان برای خونخواهی و انتقام را بنویسیم. همچنین مطالباتشان از مسئولان را به صورت صریح و بدون تعارف می‌نویسند از جمله مطالبات اقتصادی، تأکید بر حفظ تنگه هرمز، مراقبت از فریب مذاکرات و نظیر اینها.
* در قریب به ۹ ماه عکاسی و فیلمبرداری در اجتماعات مردمی شبانه، بیشتر چه سوژه‌هایی نظر شما را جلب کرد؟
آنچه بیشتر در ذهنم مانده است همین خشم حماسی مردم از جنایات دشمن متخاصم آمریکایی صهیونی است که قائد امت و بسیاری از فرماندهان و سرداران و دانشمندان و هموطنان عزیز را به شهادت رساند و حتی به کودکان مظلوم و بی‌گناه میناب هم رحم نکرد. مردم در این تجمعات انزجار و نفرت عمیق خود را از دولت‌های جنایتکار آمریکا و رژیم منحوس صهیونی نشان می‌دهند و این خشم و انزجار بعد از گذشت ماه‌ها از شهادت امام شهیدمان و سایر شهدای جنگ رمضان، کمرنگ نشده است.
مردم از فاجعه بمباران مدرسه شجره طیبه میناب خشمگین و عصبانی‌اند و این صحنه‌های خشم آنان و نیز اشک و ناله برای رهبر شهید بیشتر ظهور و بروز داشته و توجهم را جلب کرده است.
این ایام و شب‌ها صحنه رشادت مردمی است و بار دیگر ثابت کرد که مردم ایران بصیر و آگاه و وطن‌دوست هستند و در بزنگاه‌های خاص رسالت خود را به خوبی می‌دانند و میدان را خالی نمی‌گذارند.
* خاطره‌ای در ذهن از این شب‌های بعثت مردمی در خیابان دارید؟
مردم از بدو جنگ رمضان در سرما و گرما و با وجود تهدیدات پنهان و آشکار دشمنان در حالی که بسیاری از مناطق کشورمان زیر بمباران بود به خیابان‌ها آمدند و سنگر خیابان را خالی نگذاشتند.
خاطراتم در ایام حزن و اندوه برای شهادت امام شهید و زمانی که خبر شهادت ایشان اعلام شد هرگز از ذهنم پاک نمی‌شود. در حالی که خود خشمگین و اندوهگین این داغ ابدی بودم باید رسالت حرفه‌ای خودم را هم به خوبی انجام می‌دادم و لحظه‌ها را ثبت می‌کردم. لحظه‌ای که خبر شهادت رهبرمان در خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت تلاش کردم خودم را به عنوان اولین نفر به ورودی مصلای امام خمینی (ره) شهرکرد برسانم و موج مردم را می‌دیدم که هر کسی هر تصویری از رهبر شهید داشت را در بغل گرفته بود و صحنه‌هایی باشکوه و عظمت آمیخته از حماسه و احساس خلق می‌شد که هیچ‌گاه نظیر آن را ندیده بودم.
در آنجا می‌دیدم مردمی را که شاید همدیگر را نمی‌شناختند و با هم نسبتی هم نداشتند اما این داغ بزرگ را به هم تسلیت می‌گفتند و همدیگر را در آغوش می‌گرفتند و اشک می‌ریختند که این صحنه‌ها را تا آخر عمرم فراموش نمی‌کنم.
* کدام‌یک از آثارتان در این مدت را بیشتر دوست داشتید؟
عکاسی از حضور بختیاری‌های استان چهارمحال و بختیاری در تشییع رهبر شهیدمان در تهران در ذهنم تداعی‌گر صحنه‌هایی بود که مردمان این دیار در ۲۰ بهمن‌ماه سال ۱۳۵۸ در بیعت با امام خمینی (ره) در تهران رقم زدند و ما در عکس‌ها این صحنه‌ها را دیدیم و درباره‌اش خواندیم. در آن روز گویی بار دیگر تاریخ تکرار شده بود و ثبت و ضبط این صحنه‌های باشکوه از عزاداری بختیاری‌های استان برای امام شهید و تجدید عهد و پیمان با قائد سوم انقلاب، برایم خاطره‌انگیز بود و جذابیت داشت.
* دیدگاه کنونی شما نسبت به هنر عکاسی و رسالتی که به عنوان هنرمند بر عهده دارید تا چه اندازه نسبت به دوران قبل از جنگ تفاوت کرده است؟
ما تا قبل از جنگ خاصه جنگ رمضان، هیچ تجربه‌ای از جنگ نظامی در این مقیاس نداشتیم و همان‌طور که مردم طبق پیش‌بینی امام شهید برای حفظ این کشور و انقلاب مبعوث شدند، هنرمندان هم بخشی از این جریان بعثت مردمی بودند و بسیاری‌شان پای کار وطن و انقلاب آمدند. بنده هم به سهم خودم تلاش کردم رسالتم را انجام دهم و از این رو بر خود می‌بالم چون توانستم نقشی ایفا کنم که در راستای تقویت میدان و سنگر خیابان باشد و تلاشم به درد کشورم بخورد؛ همین رضایت درونی باعث می‌شود خستگی‌ها از بین برود.
* هنرمند مبعوث از نگاه شما چه ویژگی‌هایی دارد و فضای بعثت هنرمندان در استان چهارمحال و بختیاری را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
متأسفانه هنوز هستند هنرمندانی که به این جریان بعثت مردمی ملحق نشدند و هنرشان را در این مسیر نمایان نکردند که به نظرم وظیفه هنرمند روایت‌گری اتفاقات و حال و هوایی است که بر کشورمان گذشت. ما هنرمندان در جریان روایت‌گری، وظیفه داریم این ایام و شب‌ها را برای آیندگان روایت و ثبت و ضبط کنیم تا در حافظه تاریخی ملت و کشور بماند.
در استان ما هم اتفاقات خوبی شکل گرفت اما به نظرم توقعات بسیار بیش از این بود. خاصه از مسئولان و متولیان انتظار می‌رود که در این شرایط خاص کشور، چندین برابر روزهای عادی کار کنند و آرایش جنگی ناظر به شرایط حساس فعلی بگیرند.
* سخن پایانی شما را می‌شنویم.
وقتی در شرایط جنگی قرار داریم هر یک از ما که کاری از دستمان بر می‌آید و همچنین مسئولان و متولیان هم باید آرایش جنگی بگیریم و به چارچوب‌های وظایف در شرایط عادی اکتفا نشود. انتظار می‌رود مسئولان به کار در حوزه شرح وظایف خود قانع نباشند بلکه شبانه‌روز کار کنند و هر کسی آتش به اختیار چندین برابر برای خدمت به کشور و مردم وقت بگذارد. شرایط فعلی کشورمان به‌گونه‌ای نیست که مانند روزهای عادی به وظایفمان بپردازیم و با پایان وقت اداری فارغ شویم بلکه می‌طلبد هر کسی تمام توانش را برای کار و خدمتگزاری بگذارد.
یقین بدانید که مردم آگاه و هوشیار هم این ایام را به یادشان می‌ماند و عملکرد کارگزاران و مسئولان را به دقت رصد و ارزیابی می‌کنند.
نظر شما